A Gentlemans Excuse Me

Heel wat jaren geleden zat het mij even niet mee. Ik voelde iets aankomen. Ik voelde me leeg, eenzaam en erg somber. Alles was zwaar en slurpte energie. De moeder van mijn kinderen was toen ongeveer twee jaar weg. Mijn kinderen vlogen elkaar voortdurend in de haren en de klas waar ik op dat moment voor stond was allesbehalve een makkie.

Ik ben naar een psycholoog gestapt. Ik wilde een burn-out voorkomen. We hebben lang met elkaar gesproken en ik heb veel kritische vragen gesteld. Hij zei tegen mij: ‘het leven gaat in dalen en pieken. Uit de dalen klim je vanzelf weer uit.’ Dat vond ik raar. Want als ik er zelf weer uit zou klimmen, waar had ik deze man dan voor nodig?

Ik kreeg van deze psycholoog een tip die mij zou helpen om een burn-out voor te zijn. Ik moest mijn verleden vergeten. In die zin dat ik heel praktisch alle herinneringen aan vroeger weg moest gooien, te beginnen met een koffer vol met brieven. Van penvrienden en van Mila. Ik heb er lang over gedaan, heb de brieven niet meer gelezen, maar wel veel nagedacht. Mijn zolder was een stuk leger na mijn opruimactie. Een week later zat ik uiteindelijk toch thuis.

Dan heeft het niet geholpen, zei de psycholoog.

Ik heb overigens 1 brief van Mila bewaard. Waarom weet ik niet.
Gisterenavond heb ik deze gelezen. Letter voor letter. Ze schreef over de dromen die ze had. Over prinsen op witte paarden. Dat ze geloofde in een liefde die zo groot en oneindig was en nooit over zou gaan, althans, zo’n liefde hoopte ze te vinden. Volgens mij heb ik haar toen teruggeschreven dat ze eens moest stoppen met het lezen van die kasteelromannetjes. Dat had ik nooit moeten schrijven. Het is mooi om te dromen, te hopen en te voelen.

Ik herinner me ook dat Mila en ik ooit samen naar een concert van Fish zijn geweest, ik wilde haar een speciaal liedje laten horen.

A Gentlemans Excuse Me

Do you still keep paper flowers
In the bottom-drawer with your belgian lace
Taking them out every year
To watch the colours fade away

Do you still believe in fairy tales
In battlements of shiny castles
Safe from the dragons
That lie beneath the hill

Are you still a Russian princes
Rescued by a gipsy-dancer
To anyone who’ll listen
Is that a story you still tell

You live a life of fantasy
Your diary romantic fiction
Can’t you see it’s hard for me
Can you see what I’m trying to say

It’s a gentleman’s excuse me
So I’ll take one step to the side
Can you get it inside your head
I’m tired of dancing

For every one step forward
We’re taking two steps back
Can you get it inside your head
I’m tired of dancing

I know you still like Oldfashioned waltzes
Your reflection in the mirror that you flirt with
As you glide across the floor
But if I told you the music’s over
Would you want to hear
That your dance card is empty
That there’s no-one really there

Do you still believe in Santa Claus
There’s a milionaire looking for your front door
With the key to a life
That you’d never understand

And all I have to offer
Is the love I have, it’s freely given
You’ll see it’s value
When you see what I’m trying to say

It’s a gentleman’s excuse me
So I’ll take one step to the side
Can you get it inside your head
I’m tired of dancing

For every one step forward
There’s no turning back
Can you get it inside your head
I’m tired of dancing
We’re finished dancing

Lieve Mila, ik had nooit met onze dans moeten stoppen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s