Woorden

Waar jij begint
Daar eindig ik

Waar ik aarzel
Ben jij impulsief

Waar ik twijfel
Ben jij de rots

Waar ik niet voel
Ben jij sensitief

Mila
Ik wil je vangen
Vangen in woorden
Woorden die nog niet bestaan

De woorden die jij gevonden zou hebben
Vind ik niet
Maar Mila
ik heb je lief

ik-heb-je-lief

Gedicht geschreven voor de gedichtenwedstrijd Herkenning door Pieter Oosterhoff

Advertisements

Artistiek Lijden

Image

4Chan noemt bedreigingen Leiden ‘artistiek werk’

Ik hou van kunst. Hoe meer het publiek over de boodschap kan discussiëren, hoe beter.

Kunst hoeft niet per definitie in een museum te hangen. Kunst kan ook gewoon iets zijn waar je tegenaan loopt. Ik herinner me nog goed de eerste krijttekening van Ruben op de stoep voor de kerk. Hij had een regenboog gemaakt en wat sterren. Volgens Lieke was dit kunst! Ik vond de combinatie van de sterren en de openstaande deuren van de kerk wel prachtig. Lieke dan, die heeft het ooit nog bonter gemaakt. Op een dag stond een boze buurman aan de deur: Lieke zou zijn auto beschadigd hebben. Ik kon me er niks bij voorstellen. Hoe wist de goede man zo zeker dat Lieke zoiets gedaan zou hebben. Hij gebaarde me mee te komen. En daar op zijn auto stond in kleine kinderletters geschreven; Lieke. (de L overigens in spiegelschrift). De dader had in dit geval duidelijk haar sporen achtergelaten. Even Apeldoorn moeten bellen dus.

Een dader die ook zijn sporen heeft nagelaten, niet op een auto, maar op het internet, is opgepakt. Hij deed klaarblijkelijk ook aan kunst. Op het internet had hij een bericht neergezet over het doodschieten van zijn leraar en zoveel mogelijk leerlingen. Hij gaf zelfs aan met welk wapen hij dit zou gaan doen. Vandaag waren alle middelbare scholen in Leiden dicht. Het internetplatform 4Chan (het rioolputje genoemd van het internet) neemt de uitlating niet serieus, het schijnt daar gezien te worden als een uiting van kunst. Van artistiek bezig zijn. Een klopjacht hoort daar zeker niet bij.

Ik vraag me echt af wat deze persoon heeft willen bereiken? Wat heeft hij ons willen vragen? Aandacht? Wilde hij daad bij woord voegen?

Mijn maag heeft zich vandaag een paar keer omgedraaid. Opeens voelde ik me heel even zoals Mila zich wel eens voelde tijdens haar advocaten leven. Ik wilde ook de deur van mijn klas op slot draaien. En ik wilde de scholen van mijn kinderen laten bewaken. Snel heb ik dit gevoel van onmacht en angst van me af geschoven. Het lesprogramma van die dag omgegooid en de jongens aan het werk gezet: leef je uit, doe eens gek en ben artistiek.

Ik zal je zeggen: ik heb genoten van deze dag. Mijn jongens en de klas onder de verf. Maar allemaal zijn ze onschuldig.

 

 

 

 

Twijfel Centraal

twijfel centraal

Daar stond ik afgelopen zondag op het Centraal Station van Utrecht. Te prutsen met zo’n automaat. Ik zou natuurlijk gewoon een kaartje naar Mila kunnen kopen en gaan. Op onderzoek uit. Uitvinden of dit tussen mij en Mila echt is.

De automaat verkoopt geen kaartjes naar Mila.

En wat is eigenlijk echt? Ja, ik ben door de dag heen echt wel af en toe met mijn hoofd bij Mila. Dan denk ik terug aan een chat of skype gesprek. Of ik vraag me zomaar opeens af hoe het met haar gaat.

Maar ik vraag me ook af of ik voor haar echt ben. Ik weet dat zij zich thuis erg eenzaam voelt. Vaak moedig ik haar aan om thuis eens met haar vuist op tafel te slaan. Gisteren zei ik haar nog dat het lijkt alsof ze te lief is voor mij. Ze schreef me terug: ‘valt mee :-)’

Ik heb haar teruggeschreven: ‘Nee, dat valt alles behalve mee. Ik wil ook helemaal niet dat het meevalt.’

Ze moest erom lachen.

En dat is het met Mila. Ik wil haar behoeden en koesteren. Ik wil dat ze gelukkig is. Maar voel me slecht wanneer ik diegene ben waar zij haar geluk hoopt te vinden. Ik ken Mila, zij wil een ander geen pijn doen en zeker haar gezin niet.

Ik twijfel.

 

Vintage en steegjes

Afgelopen zaterdag was ik met mijn kinderen in Utrecht te vinden. Op verzoek van Ruben, want in Utrecht zit een “mega vette” stripboekenwinkel. Hij is bijna jarig en aangezien ik geen idee had wat ik dit jaar weer zou moeten kopen, leek me die stripboekenwinkel een geschenk uit de hemel. En Lieke zegt natuurlijk geen Nee tegen een dagje shoppen in de grote stad. Ach en ik heb ook mooie herinneringen aan Utrecht. Kocht in Utrecht ooit mijn eerste bankstel.
Terwijl we door de stad struinde kwam ik een leuk klein winkeltje tegen met allerlei vintage spul en trok mijn kinderen mee naar binnen. Ruben stond wat vreemd rond te kijken, wat een oude troep hoorde ik hem tegen Lieke zeggen. “Nee joh, porde ze hem, dat is hartstikke retro.” Ik moest lachen. Zou ik Lieke het verschil tussen Retro en Vintage kunnen uitleggen zonder te pedagogisch over te komen. Ik vertelde haar dat iets alleen vintage is wanneer het tenminste 25 jaar oud is, maar te jong is om antiek te mogen heten. Alles wat minder oud is dan 25 jaar noemen ze Retro.
Lieke stak haar tong uit en zei: “nou, die Mila van jou is dus hartstikke Vintage of is ze al antiek, pap?”

We liepen verder langs de grachten en mijn oog viel op een steegje. Ik hou van steegjes, ik ben benieuwd waar ze naar toe gaan. Ik trok Lieke mee die met glazige ogen naar een kek jurkje aan het kijken was. Ruben was verdiept in zijn nieuwe stripboek, dus moest ik ook even zetje geven zodat hij niet tegen een lantaarnpaal aan liep. “Nou, geweldig zo’n steeg, mopperde Lieke, ik vind er geen bal aan. Daar hadden ze in Utrecht wel eens wat meer van kunnen maken. Een steeg kan toch ook bruisen van geluk?” Verwonderd keek ik Lieke aan, waar haalde ze dat nu weer vandaan? We moesten iets wijken voor een stelletje dat ons tegemoet kwam gelopen, hand in hand. Smoorverliefd, zo te zien. En ja hoor, plop, daar was ze weer: in mijn hoofd: Mila. Vintage Mila. Zou ik haar kussen als zij nu naast me in dit steegje liep?

Mila en ik hadden afgelopen week nog met elkaar geskyped. Het werd weer tijd, Mila was ongeduldig geworden. Steeds als ik haar dan in beeld zie verschijnen snap ik ook niet waarom ik niet meer tijd met haar doorbreng. Ze vertelde me dat wanneer ze zichzelf in het skype-venster terug zag ze altijd even moest wennen. “Ik vraag me dan af wie die vrouw is die me zo stralend aankijkt. Dat is het zeker het Chris effect.” Het deed me goed om dat te horen. Ik vertelde haar dat ik ook steeds vaker overdag met een grijns op mijn gezicht rondloop. Ze keek me serieus aan en zei dat het dan niet lang meer zou duren voordat de vrouwen als bosjes voor me zouden vallen, als ze dat al niet allang deden. Ik haalde mijn schouders op, als ze dat al deden, was ik daar toch niet mee bezig. Wat ze toen zei was ook wel grappig. “De vraag naar jou straks groter dan het aanbod en wanneer dat zo is, komen er vast allerlei nep Mila’s op de markt.” Was dat met al die Vintage producten niet ook zo? Gelukkig weet ik heel goed het verschil tussen wat echt oud is en wat niet….

Ze stelde me nog een vraag. “Affaire of Relatie?” Ik geloof dat ik haar geen antwoord gegeven heb. Heb haar afgewimpeld dat dit weer een typische vrouwen-vraag is. Mila is sowieso erg goed in het bedenken van What If scenario’s.

We liepen het steegje uit en namen de weg terug langs de gracht. Blijkbaar een historische plek want er hing een bord met een verhaal over boomwortels die uit de stoep omhoog kwamen en dat je op moest letten waar je liep. Aan zijkant van het pad stonden huizen en bij elk huis kon je pal naar binnen kijken. De woonkamers zagen er perfect gestyled uit. Ik vroeg me af of dit een voorwaarde was om hier naast de grachten te mogen wonen?
In een van de huizen, waar ik ongegeneerd naar binnen keek, zag ik een stelletje aan tafel zitten en erger kan niet: hij voerde haar een druifje. Ik slikte even. Was daar dan het antwoord op Mila haar vraag?

Wilde ik met haar zoenen in een steegje of een druifje voeren?

vintage stoel

Opzetje

Wat doe je met Pasen? Opruimen. Althans, nu de kinderen groot genoeg zijn om niet meer in de Paashaas te geloven en ik geen eieren meer hoef te verstoppen. De grapjurken hadden er vandaag een voor mij verstopt. De tijd vliegt.

Dozen met rommel uitgemest op zolder. Je moet ergens beginnen en ik heb geleerd dat je het beste van boven naar beneden kunt werken. De vraag is of ik dan ooit onder geraak.

Ik vond de eerste knutselwerkjes van Lieke en Ruben. Hun handjes met vingerverf op papier. Wat waren die handjes klein. En wat genoot ik van de momenten dat een van beiden zei: “handje, papa”.
Ook kwam ik de eerste geschreven woordjes van ze tegen. Trotse letters vormden het woord Papa. En een trotse papa liep er toen overal mee te koop. In een tekenmap vond ik mijn eigen knutselwerkjes. Althans, mijn opzetjes voor Ruben en Lieke. Ik tekende dan een onderwaterwereld of het planetenstelsel en zij mochten dit dan verven.
Met mijn opzetjes probeerde ik ze mee mijn wereld in te nemen. Ik had er zelf allerlei beelden bij. Zij duidelijk ook.
Geen blauwe zee, geen oranje vissen. En daar leerde ik mijn rol als vader kennen, ik kan opzetjes maken, maar de inkleuring moet je vooral aan je kinderen zelf overlaten. Ik kan ze alleen gedurende hun ontdekking verschillende materialen aanreiken, om uit te proberen en daarna zelf te kiezen voor de mooiste invulling daarvan.

Maar ik doe het zelf ook, ik kleur ook mijn eigen opzetjes in. Weet alleen niet of ik daar nog zo flexibel in ben. Ik probeer niet zo heel veel meer uit. Hou me vast aan mijn eigen ritme van de dag. Want dat is veilig en vertrouwd. Dat vriendschapsverzoek van Mila heeft me uit mijn comfortzone gehaald. Zo af en toe neemt ze me mee in haar wereld van de olijfbomen. De vraag is of ik haar genoeg mee neem in mijn wereld.

knutselwerkje Lieke