uitvinding

Vanmiddag zat ik op een terrasje. Gewoon de laatste straaltjes zon even meepikken. Ik was een oude kennis tegengekomen op weg naar huis en die hield me staande om even bij te kletsen en dat hebben we dus onder het genot van een pilsje gedaan. De oude kennis kwam terwijl we daar zaten twee bekenden tegen en vroeg hen om er ook bij te komen zitten. Een echtpaar. De man was net met pensioen na een lange carrière bij een gemeente. Zij was gymjuf geweest en het was met niet helemaal duidelijk hoe lang zij al gestopt is met werken. De dame vertelde dat ze al een hele tijd rondloopt met een idee. Een idee voor een nieuw product. We raakten aan het brainstormen over de mogelijkheden om zo’n product daadwerkelijk op de markt te zetten. Mijn oude kennis heeft daar veel kaas van gegeten en ik luisterde vol interesse in al die mogelijkheden die het internet en ict met zich meebrengen.
De dame liet weten ook niet thuis te zijn in al dat ict gedoe maar dat ze niet meer zonder de gemakken van haar iphone kon, al was het maar om snel met haar kinderen en kleinkinderen te schakelen. ‘Gelukkig heb ik mijn man die me daar wegwijs in kan maken..’

Haar idee is briljant. Maar het was niet zozeer dit idee wat mij heeft geraakt, maar de manier waarop zij haar man betrok in haar idee. En de manier waarop hij haar herinnerde aan de dag dat ze een paar jaar terug op een terrasje zaten in Amsterdam en zich verwonderden over een club Chinezen die aan het Iphonen waren. ‘Zoiets doen we in Nederland nooit, zo met een telefoon bezig zijn…weet je nog, dat we dat zeiden tegen elkaar?’

Ik onderbrak hun gesprek over de mogelijkheden van hun idee. ‘Waar ik nu benieuwd naar ben, hoe lang zijn jullie al getrouwd?’

40 jaar, zei de man. En hij glunderde.
Ik vroeg aan zijn vrouw: en wat is dan jullie geheim? wat heerlijk om te zien dat jullie zo op elkaar zijn ingespeeld!

De vrouw vertelde me dat het bij hun verhaal zo goed gaat omdat ze zoveel herinneringen delen en met name het gevoel bij een herinnering.
Nu is het wel af en toe lastig, zei de man.
De vrouw vult aan. Nu hij met pensioen is, is dit wel een inbreuk op mijn eigen leven. Klinkt raar, maar toen hij zoveel werkte, deed ik vooral ook mijn eigen dingen, naast de dingen samen, nu moeten we daar samen ook weer een weg in vinden. Samen op een terras zitten is overigens wel heel fijn en dan vooral om samen te filosoferen over mijn uitvinding.

Ik bedankte het stel voor hun openhartigheid. Ik vond het echt prachtig om te zien.

Ze hebben zoveel meer uitgevonden dan het product van de mevrouw. Ze hebben de sleutel tot het succes van een gelukkig huwelijk daarnet op tafel gelegd.

Advertisements

In mijn hoofd

Soms zit ik echt te veel in mijn hoofd.
En ik snap dat Mila daar af en toe genoeg van heeft. Ik voer gesprekken met haar in mijn hoofd in plaats van ze met haar te voeren.

Maar het zijn gesprekken die ik zelf ook niet begrijp. Vaak zijn het gesprekken die gaan over mijn angsten. En geloof me, dat zijn er nogal wat.
Angsten die ik ook niet kan benoemen. Ongrijpbare gevoelens.

Ik zal proberen een voorbeeld te geven. De moeder van mijn kinderen heeft het jaren terug opgegeven, het moederschap. Ze heeft voor haar eigen leven gekozen. De keren dat ik haar in mijn hoofd voor de deur heb zien staan met een paar ballonnen en cadeautjes om de kinderen mee te nemen naar haar wereld. Het is een film die door mijn kop spookt en steeds opnieuw begint en er niet leuker op wordt.

Ik weet dat ik de enige ben die hier iets aan kan doen of iets mee moet. Ik weet echter niet wat dat allemaal naar boven haalt. En datzelfde geldt voor mij en Mila. Al 100-en keren ben ik in mijn hoofd naar Frankrijk gegaan om Mila op te halen, mee te nemen. Of omgekeerd, ik heb de slaapkamers hierboven in mijn woning al verbouwd zodat er plek is voor haar en d’r kinderen.

Allemaal in mijn hoofd.

azijn

Vandaag zat ik op de fiets.
Ik wil een kruispunt over, maar moet wachten op rood licht.
een dame met net gekapte haren en heel veel make-up (voor haar leeftijd of misschien juist daarom) fietst snel nog even over. Haar man kan dit niet bijbenen en fietst door rood. De vrouw is boos, ik zelfs afgestapt. De man fietst haar voorbij en zijn mond trekt een dunne smalle streep. Ik hoor haar foeteren.
hoe lang zouden ze bij elkaar zijn?
Ik kreeg er een azijn-gevoel van. Alsof de dame, hoe netjes ook, elke ochtend een liter van dat spul drinkt. En bij de koffie nog zo’n fles. Hoe vaak zou die man zijn lippen in die smalle streep trekken?

Is dat dan liefde vraag ik me af? Samen op de fiets.

Ach vandaag is het trouwens gewoon zondag. Ik ben te vroeg met mijn dinsdag-verhaal. Maar het moest eruit. Die smalle strepen bevallen me niet.

Schouw-spel

Gisteren zat ik in de trein.
Vraag me altijd af waar de reizen naar toe gaan.
Tijdens een korte tussenstop, verwisselt een leuke jonge meid van plek. ik zie haar de mensen afspeuren. Haar oog valt op een jongen. ‘heb jij een ov-kaart?’ vraagt ze met haar mooiste glimlach. De jongen zegt Ja. ‘Zou ik dan met je mee mogen reizen?’ De jongen knikt en schuift meteen zijn spullen aan de kant. Het leven is makkelijk als je een mooie jonge meid bent. Zou ze haar kansen zorgvuldig hebben ingeschat? Zou de jongen de treinreis van zijn leven hebben.

Bij het uitstappen zie ik een ander mooi verhaal voor mijn ogen afspelen. Een oudere heer en dame stappen uit de trein. Hij geeft haar keurig zijn arm en zij neemt deze. Niet omdat ze steun nodig heeft, maar omdat ze bij elkaar horen.

Zo bestaat het leven uit verhalen. Over ontmoetingen. Over momenten waarop je Ja zegt.