circle of life

life

Er gaat iemand dood en op dat zelfde tijdstip wordt er elders iemand geboren of viert een feestje.
Geluk en verdriet soms op geen meter afstand van elkaar vandaan.
The circle of life noemt men dat. Ik weet het. But I don’t particularly like the shape very much right now.

Vandaag is Ruben jarig. Een mijlpaal weer. Ik weet nog goed hoe klein hij was toen hij geboren werd. Hoe kwetsbaar. Hoe alles voor mij opnieuw veranderde, als mens, als papa.
Niet 1 maar twee mensjes om voor te zorgen. Na een meisje nu ook een jongetje. Ik heb me moeten inhouden om niet meteen een groot lego pakket te kopen.
Vandaag is mijn buurman gestorven. Een geweldige man, veel humor. Hij was er naar eigen zeggen klaar voor. Zijn lijstje was af. Hij had alles gezien en gedaan in zijn leven.

Zou ik er over 40 jaar klaar voor zijn?
Ik ben nog niet eens klaar voor morgen.
Maar ik heb wel besloten om mijn leven meer te gaan omarmen.
Meer te koesteren.
Meer te genieten.
Meer te leven.
Meer Mila.

Advertisements

Mila reep

Gisterenavond kroop Lieke naast me op de bank. Ze voelde zich niet helemaal fit. Ze legde haar hoofd op mijn schouder.
‘Pap?’
Ik keek op van de werkstukken die ik aan het nakijken was. Aan haar stem kon ik horen dat ze ergens mee zat.
‘Wat is er, meis?’
Er kwam een diepe zucht, bijna vanuit haar tenen.
‘Nou, ik vraag me af, hoe weet je nou of je echt maar dan ook echt verliefd op iemand bent?’

Even gingen de radertjes in mijn hoofd aan het draaien. Dit was een moeilijke vraag. Hopelijk zat er geen groot probleem achter deze vraag.

‘Goh, Lieke. Hoe je dat weet? Laat me even nadenken. Weetje wat zo grappig is? Toen jij 5 jaar oud was, zat jij net zoals nu naast me op de bank. Je vroeg me toen waarom we niet van de aarde afvallen aangezien de aarde rond is. dat vond ik toen ook een moeilijke vraag om uit te leggen aan een meisje van vijf. Ik heb toen een klein verhaaltje verteld over zwaartekracht. En verliefd zijn heeft er wel een beetje mee te maken. Althans. In mijn geval. Als ik verliefd ben, kom ik los van de aarde, zo lijkt het. Dan zweef ik. Met mijn hoofd in de wolken. En overal kom ik dan de naam tegen van de vrouw waar ik verliefd op ben. Of hoor ik een liedje waardoor ik aan haar moet denken.’

Lieke knikt begrijpend. Daarom ligt er nu zeker een Milka reep op tafel? Ik staar naar de chocoladereep. M I L A.

milka reep

In the air tonight

Ik had een leuk gesprek met een goede vriend van me. Ik reed met hem mee naar een bijeenkomst. Op de radio speelde het liedje van Phil Collins: ‘In the air tonight..’
Hij vertelde me dat het liedje gaat over de dag waarop Phil als een klein jongetje iemand zag verdrinken en dat er iemand bijstond die niks deed…en dat Phil hoopte op het moment om deze silent omstander ooit aan te spreken op zijn niet-handelen.
Ik ben het verhaal gaan googlen, want was benieuwd naar de afloop.
Via google kwam ik uit bij een heel ander verhaal omtrent dit liedje. Het zou over de scheiding van Phil gaan. Hij zingt ergens de tekst: als je zou verdrinken, zou ik geen hand uitsteken.

wie weet welk verhaal nu het broodje aap is?

Ik ben ook weer In the Air. Online.
Mila zal zich ook wel afvragen waar ik uit heb gehangen. Af en toe krijg ik een berichtje met de vraag of ik nog leef. Gisteren schreef ze: Aarde aan Chris, Aarde aan Chris.
Soms zweef ik wat rond. Dan lijkt het alsof ik verdrink in al die gevoelens die ik niet begrijp.

Gestrikt

Ik liep vandaag door mijn straat. Voor mij liep een klein meisje. Trots te stappen op een paar gympen. Waarschijnlijk net nieuw. Haar veter ging los. Ze bukte zich en haar beentjes stonden een beetje in een x-stand en ze stond midden op het voetpad. Met een enorme vastberadenheid ging ze haar vetertjes strikken. Haar moeder zei: zal ik je helpen?
‘Nee, mama, waarom heb ik anders een strikdiploma gehaald?’

Daarnet heb ik geskypt met Mila. Ze liet mij vol trots haar nieuwe laarzen zien. Ze stak haar benen in de lucht. Mooie benen. Die laarzen die interesseerden me minder.

Zou ze mij gestrikt hebben?

drang tot afwezigheid.

Ja, ik heb mijn verjaardag in stilte voorbij laten gaan. Tot verdriet van sommige mensen. Want wat is er mooier dan iemands verjaardag vieren?
Ik vier graag de verjaardagen van mijn kinderen. Die van mezelf verstop ik altijd een beetje. Ben zo dom geweest om aan Facebook door te geven wanneer ik geboren ben. Ik heb gezien dat er allerlei felicitaties zijn binnengekomen. Wel leuk, achteraf dan.
Weetje wat het is? Ik heb een drang tot afwezigheid. Ik sta niet graag in het middelpunt. Natuurlijk doe ik dat wanneer ik les geef, maar dat is een ander soort middelpunt. Voelt meer als een roeping. Maar op andere momenten zoals mijn verjaardag dan ben ik er gewoon even niet.
Met mijn kinderen heb ik iets lekkers gegeten en wonder boven wonder kwamen ze op zaterdagochtend me ook nog verrassen met een ontbijt op bed. Elk jaar maakt Lieke een foto hoe ik met mijn bed-time-ruffle mijn croissantjes naar binnen werk. Ik weet dat Mila geprobeerd heeft om me te skypen, ze was er graag bij geweest.

En Mila is het enige punt waar ik mijn drang tot afwezigheid bijna laat varen. Ik weet nu eenmaal dat er momenten in het leven zijn waar je moet opstaan. Opstaan om je te laten horen. Om er te zijn. Zodat je er toe doet. In mijn hoofd ben ik al 10 keer naar Frankrijk gereden, aangebeld bij haar, haar over mijn schouder geworpen en meegenomen naar mijn huis. Ik ga dit niet doen. Maar mijn gedachten gaan steeds meer wennen aan het idee dat ik Mila toch voor me moet gaan winnen.