Kaugom

Gisteren moest ik met Ruben mee naar zijn leraar.
Gevalletje straf.
Ach, de man had een punt.
En ik moet toch het goede voorbeeld geven aan mijn zoon.

Een beetje sipjes verliet Ruben het klaslokaal na een gesprek van man tot man met zijn leraar.
‘Dat uitpraten is nog erger dan straf krijgen..’

Zwijgend fietsten we naar huis.
Opeens zei ik: Hopelijk zit die meester van jou morgen niet met zijn handen onder de tafel.
Ruben’s ogen werden groot. Hoezo, pap?
‘Ach, ik moest mijn kaugom toch ergens kwijt…?’

Soms moet je gewoon even iets kwijt.

kauwgum-Roby-Gallagher

Oplossen

De eerste maand van het jaar is alweer bijna om.
Ik zag net mijn blog van december 2013. Vaarwel schreef ik.
Je zou er bijna iets van gaan denken.

Ik pak de draad van het bloggen weer op. Zoals je gemerkt heb, ben ik aan het twitteren geslagen. Geen idee waar mijn tweets terecht komen en of ze van betekenis zijn voor de mede-tweeps. Ze betekenen wel iets voor Mila.

Vandaag liep ik over het schoolplein. In een hoekje zag ik twee jongens staan, ze hadden duidelijk samen iets op te lossen. Een collega sprak me in de pauze aan over haar leven thuis, ze moest haar verhaal kwijt. Zij heeft ook iets op te lossen.
Opeens voelde ik me behoorlijk depressed. Alsof de Blue Monday van vorige week verplaatst was naar vandaag.
Ik haalde mijn mobieltje naar boven en bekeek het laatste berichtje van Mila. Een simpele X.

Maar zo simpel als het lijkt om een X te sturen of te ontvangen is het niet. Een heerlijke gecompliceerde X.
Daar doe ik het voor.

lepel-suiker--kristalsuiker--kopje-thee--voorwerpen_3330662

vaarwel

Ik weet het niet. De laatste tijd hoor ik alleen nog maar verhalen over mensen die het niet redden.
Ziek zijn, vechten, sterven.
Het moet vreselijk zijn voor diegene die het einde ziet naderen of zou het ook rust brengen? Dooft het leven langzaam uit?
Voor de mensen die achterblijven duurt de strijd voort, met vragen, met tranen, met verdriet en pijn. Hopelijk hebben de achterblijvers genoeg herinneringen en liefde om verder te kunnen.

Heb de kerst gevierd, met mijn kinderen en mijn broer Thomas. Elk jaar vragen we ons af met wie hij ten tonele gaat verschijnen. Dit jaar hebben we er zelfs een weddenschap van gemaakt. Ik zei: donker, Ruben ging voor blond en Hannah voor een redhead. Tsja, we weten eigenlijk niet wie er gewonnen heeft, want het was nogal een mengelmoesje. Leuk was ze wel hoor. Hoop dat ze blijft.

Raar om kerst op afstand te vieren met Mila. Ik kreeg heel veel sms-jes van haar. Volgens mij zijn de dagen erg eenzaam voor haar, juist wanneer ze met haar gezinnetje zo compleet lijkt te zijn. Zij moet ook iemand missen, elke dag.

Weetje wat?
Ik begin helemaal depri te worden van deze blog.

Vaarwel, tot volgende week. Lijkt me voor iedereen beter.

huwelijkse zijlijnen

Had vandaag trouwens ook even een ‘mannen-onder-elkaar-gesprek’ met mijn buurman.
Mijn buurman is de meest begeerlijke vrijgezel van Amersfoort, volgens Hannah dan.
Zo’n man waarvan het zonde is dat hij blij is om vrijgezel te zijn. Jammer voor al die vrouwen die geen kans maken omdat hij goed zonder ze kan. Zo’n man die geniet van zijn vrijheid.
Hij vertelde me vandaag schoorvoetend dat hij niet echt vrijgezel is, maar een ‘ding’ heeft met een getrouwde vrouw. Die vrouw staat nu op het punt om haar relatie te verbreken omdat het naar eigen zeggen al heel lang geen huwelijk meer is.
Mijn buurman was daarvan even in paniek geraakt. Hij wil niet stoken in een goed huwelijk.
“Maar mijn huwelijk is niet goed, dus het is ook geen stoken” was haar antwoord.
Hij vraagt zich af of zij nu met haar huwelijk wil stoppen omdat hij er is, aan de zijlijn.
En aan die zijlijn wil hij eigenlijk gewoon blijven.

Dat heeft mij ook weer aan het denken gezet. Ik wil ook niet stoken in een huwelijk.
Maar ik wil juist NIET aan de zijlijn blijven staan.

Dinsdag

Ook al is de dinsdag voor mij speciaal, het is niet elke dinsdag feest.
Of is dat dom van me?
Is het leven te kort om je druk te maken over de dagelijkse dingen?
Net zitten vloeken op de printer, Ruben dacht dat ik bezoek had, maar nee, ik kreeg de inktpatronen er niet in en begon een goed gesprek met dat ding.
Mila die denkt altijd dat ik de perfecte man ben. Ik zal haar mijn inkt-probleem voorbeeld eens noemen.

Vandaag een leuk gesprek gehad met een oud klasgenoot van me. Via de facebook chat. Ik wilde zijn timeline nog eens nalopen en toen zag ik dat er amper nog iets op stond. Hij legde me uit dat hij het hele ding om de paar dagen leeghaalt, hij heeft geen zin in dagboeken-gedoe. Ik vind het juist wel wat hebben dat mijn leven ergens terug te vinden is, al is het maar voor mezelf.

Misschien moet ik elke dag toch maar als een feestje gaan zien. Teruglezend op mijn Facebook pagina en hier op mijn blogs, zie ik toch dat ik best een leuk leven heb.

Echt?

echt

Vanmorgen zat ik in de bus.
Had ik toch de fiets maar genomen, want het was er warm en druk. De blauwe lucht buiten leek naar me te lonken.
Om mee heen stonden jonge meiden met allemaal van die lange haren met een haarspeld op een nonchalante manier ergens vastgeklipt. Aldus die indruk willen ze wekken. Ik zie er Hannah echt wel wat tijd in steken s’morgens.

Voor mij zat een stelletje. Het meisje zoekt de hele tijd de nabijheid van de jongen op. Hij heeft het erg druk met zijn mobieltje.
Opeens begint het meisje tegen hem te ratelen.
‘Hoeveel keer heb jij eigenlijk al verkering gehad?’
De jongen kijkt op van zijn mobieltje.
‘7 keer, maar ze tellen niet allemaal mee hoor.’
Het meisje trekt een pruillipje. ‘Wat jammer, ik zou willen dat ik je nummer 3 was. Driemaal is scheepsrecht, toch?’
Hij zucht en denkt na.
‘Ja, maar dit is wel heel echt.’

Haar ogen worden groot.
‘Echter, dan met die andere meisjes?’

‘Ja, echt.’

ik zie hem nog net een X sturen aan een of andere Anne op zijn telefoon.

Wat is echt? En voor hoe lang is iets echt? Misschien was het op dat moment in de bus echt.

The gift of life

Het is weer bijna Pakjesavond.
Voor mij geen gestress meer, het zoeken naar cadeautjes, het op het laatste moment stressen omdat ik vergeten was een zak te kopen. We hebben het hier thuis sinds vorig jaar officieel afgeschaft. Wat we wel doen is met elkaar een spelletje spelen en lekkere hapjes eten op de bank.
Natuurlijk heb ik toch iets gekocht voor Hannah en Ruben. Gewoon omdat het kan. Omdat ik het wil.

Ik ga ze 5 december weer vertellen over hoe vooral Hannah me het vuur aan de schenen legde met haar diepzinnige vragen over Sinterklaas en de Pieten.
Ik vertel ze niet hoe veel jaren ik met tranen in mijn ogen de pakjes heb ingepakt. Gewoon omdat ik er alleen voor stond. Ik vertel ze niet hoe ik de maand december amper rondkwam met mijn geld.

Ik zie ze af en toe lopen, van die alleenstaande moeders (ja, meestal moeders) die diep in hun beurs moeten graaien om er toch een mooi feest van te maken.
Ik zou ze zo graag willen helpen met inpakken, want ik weet hoe zwaar het is om het alleen te moeten doen. Nee, niet het inpakken maar het leven zelf.

Vanavond

op de radio

vanavond ben ik bij jou
je kust me
en ik kus jou
laten we maar zwijgen over wat er komen gaat
niemand hoeft te weten hoe het met de liefde staat

Ik hoorde deze tekst op de radio voorbij komen. Van Jan Smits geloof ik. Toch knap om te zien dat hij van zijn Jantjes-imago is afgekomen en nu de liefdesproblemen van de wereld aankaart.Even voelde ik me met deze tekst verbonden.Ik zou ook gewoon een zeker iemand willen kussen, zonder vragen, zonder oplossingen. Maar met heel veel gevoel.

Vreemden

Vanmorgen te vroeg wakker geworden. De wind spookt een beetje rondom het huis. De kinderen slapen nog en ik kruip weer mijn bed in met een kop dampende koffie en mijn laptop.
Mijn gedachten spoken ook.

Deze week was vol met huilende vrouwen. Mijn dochter Lieke had het zwaar te pakken: Luddehveduh. Liefdesverdriet dus. Voor zover ik kan inschatten is dit de eerste keer voor haar. Ja, dat hakt erin. Maar het zal haar sterker maken. Aan de andere kant zou ik die jongen het liefst….

En dan is er mijn collegaatje Janine. Ze is al een paar jaar gescheiden van een behoorlijke niksnut. Samen met haar twee tienerkinderen maakt ze er het beste van. Woensdagochtend zat ze in de lerarenkamer te huilen. Het was even allemaal te veel. Pubers die het huis op stelten aan het zetten waren en waar ze even niet meer tot door kon dringen. En daarnaast (en misschien ook wel de echte bron van haar verdriet) een man in haar leven die al 5 jaar lang tegen haar zegt dat hij weg zal gaan bij zijn vrouw om met haar een nieuw leven te beginnen. Vijf jaar lang zit ze aan een lijntje en ze heeft niet de kracht om weg te gaan. Hun relatie stelt niks maar dan ook niks meer voor, dat weet ze zelf ook. En toch, toch blijft ze hopen op….Ik weet eigenlijk niet eens waarop ze hoopt, want ik heb het idee dat die liefde voor hem ook al lang verdwenen is. Het loslaten is gewoon lastig.

Gisterenavond via Facebook een mooi project tegengekomen. Het verhaal van Vreemden, een huiskamervoorstelling die nu omgewerkt gaat worden tot een film. De acteurs probeer via crowdfunding genoeg geld op te halen om de film te kunnen laten produceren. Het theaterstuk is gebruikt als aanjager om over relaties in gesprek te gaan.
De beschrijving van de film is interessant. Misschien moet ik op school ook maar eens met de pet rondgaan, wie weet lukt het ons om een privé voorstelling bij elkaar te sparen. Misschien brengt het Janine ook weer nieuwe inzichten.

“De relatie tussen Rob en Anne schudt op zijn grondvesten nadat Rob heeft voorgesteld om een open relatie te beginnen. Anne, die zich eerst kapot schrikt, stemt in met het plan. Als zij tot haar grote verbazing verliefd wordt op haar date, weten beiden zich geen raad en ontstaat een intrigerend verhaal over ego, lust, liefde en loslaten” (— Marc Eikelenboom)

Zijn wij eigenlijk niet allemaal af en toe Vreemden in onze relaties? Geen koffie meer nodig eigenlijk, deze vraag heeft me wakker geschud.
koffie

circle of life

life

Er gaat iemand dood en op dat zelfde tijdstip wordt er elders iemand geboren of viert een feestje.
Geluk en verdriet soms op geen meter afstand van elkaar vandaan.
The circle of life noemt men dat. Ik weet het. But I don’t particularly like the shape very much right now.

Vandaag is Ruben jarig. Een mijlpaal weer. Ik weet nog goed hoe klein hij was toen hij geboren werd. Hoe kwetsbaar. Hoe alles voor mij opnieuw veranderde, als mens, als papa.
Niet 1 maar twee mensjes om voor te zorgen. Na een meisje nu ook een jongetje. Ik heb me moeten inhouden om niet meteen een groot lego pakket te kopen.
Vandaag is mijn buurman gestorven. Een geweldige man, veel humor. Hij was er naar eigen zeggen klaar voor. Zijn lijstje was af. Hij had alles gezien en gedaan in zijn leven.

Zou ik er over 40 jaar klaar voor zijn?
Ik ben nog niet eens klaar voor morgen.
Maar ik heb wel besloten om mijn leven meer te gaan omarmen.
Meer te koesteren.
Meer te genieten.
Meer te leven.
Meer Mila.