she’s so beautiful

and I tell her everyday…

Althans in mijn hoofd. Ik zou het haar meer moeten zeggen.
Waarom is dat soms zo moeilijk, zeggen hoe je over iemand denkt, wat je voelt?

Ik stond gisteren in de winkel en zag een hele rij met olijven staan. Ik zou ze allemaal wel willen kopen, ze doen met denken aan haar.

olijven

Advertisements

Verbroken

Vanmorgen even met Mila gebeld. Afgelopen dagen weinig contact gehad. Ik was druk. Waarmee weet ik niet eens meer, waarschijnlijk vooral met mezelf. Daarin verschillen Mila en ik enorm. Zij is nooit alleen met zichzelf bezig, er is altijd tijd voor mij, hoe druk ze het ook heeft. Ze noemt mij haar rustpunt in de chaos. Bij mij werkt dat niet zo, ik moet er echt de tijd voor nemen wanneer ik haar een berichtje stuur.
Het gesprek vanmorgen ging erover waarom het zo moeilijk voor me is om niet gewoon even tussen de soep en de aardappelen door een bericht te sturen, al was het maar om te zeggen dat ik het druk heb. Ik heb haar vraag weggemoffeld, weggevaagd. ‘Zo zit ik gewoon niet in elkaar.’

En opeens was de verbinding verbroken.

Even was het stil. Een rilling liep over mijn rug. Had ze nou gewoon opgehangen?

Een paar seconde later ging mijn telefoon weer. Mila.
‘Ha, de verbinding viel weg.’

Ik snap niet waarom ik ├╝berhaupt dacht dat Mila de hoorn erop zou gooien. That’s not her. Zo zit zij niet in elkaar.
Gelukkig.

verbroken

Je eigen einde

Vandaag geraakt door het bericht over het echtpaar dat dansen het leven is uitgegaan.
Afscheid nemen is belangrijk, denk ik, voor diegene die je achterlaat. Geef je de mensen die om je geven genoeg bagage en herinneringen mee om daarna door te kunnen blijven gaan?
Wat een rot onderwerp eigenlijk.

Keuzes maken. Hoe vaak is er geen keuze? Hoe vaak moet je maar dealen met datgene wat er op je pad komt?

Ik heb door het vriendschapsverzoek van Mila te accepteren ook een keuze gemaakt. Ik heb het verleden weer mijn heden in getrokken. De vraag is of we ons bewust waren van de gevolgen?

quote-Michael-Ende-life-holds-one-great-but-quite-commonplace-82686

Kaugom

Gisteren moest ik met Ruben mee naar zijn leraar.
Gevalletje straf.
Ach, de man had een punt.
En ik moet toch het goede voorbeeld geven aan mijn zoon.

Een beetje sipjes verliet Ruben het klaslokaal na een gesprek van man tot man met zijn leraar.
‘Dat uitpraten is nog erger dan straf krijgen..’

Zwijgend fietsten we naar huis.
Opeens zei ik: Hopelijk zit die meester van jou morgen niet met zijn handen onder de tafel.
Ruben’s ogen werden groot. Hoezo, pap?
‘Ach, ik moest mijn kaugom toch ergens kwijt…?’

Soms moet je gewoon even iets kwijt.

kauwgum-Roby-Gallagher

Oplossen

De eerste maand van het jaar is alweer bijna om.
Ik zag net mijn blog van december 2013. Vaarwel schreef ik.
Je zou er bijna iets van gaan denken.

Ik pak de draad van het bloggen weer op. Zoals je gemerkt heb, ben ik aan het twitteren geslagen. Geen idee waar mijn tweets terecht komen en of ze van betekenis zijn voor de mede-tweeps. Ze betekenen wel iets voor Mila.

Vandaag liep ik over het schoolplein. In een hoekje zag ik twee jongens staan, ze hadden duidelijk samen iets op te lossen. Een collega sprak me in de pauze aan over haar leven thuis, ze moest haar verhaal kwijt. Zij heeft ook iets op te lossen.
Opeens voelde ik me behoorlijk depressed. Alsof de Blue Monday van vorige week verplaatst was naar vandaag.
Ik haalde mijn mobieltje naar boven en bekeek het laatste berichtje van Mila. Een simpele X.

Maar zo simpel als het lijkt om een X te sturen of te ontvangen is het niet. Een heerlijke gecompliceerde X.
Daar doe ik het voor.

lepel-suiker--kristalsuiker--kopje-thee--voorwerpen_3330662

vaarwel

Ik weet het niet. De laatste tijd hoor ik alleen nog maar verhalen over mensen die het niet redden.
Ziek zijn, vechten, sterven.
Het moet vreselijk zijn voor diegene die het einde ziet naderen of zou het ook rust brengen? Dooft het leven langzaam uit?
Voor de mensen die achterblijven duurt de strijd voort, met vragen, met tranen, met verdriet en pijn. Hopelijk hebben de achterblijvers genoeg herinneringen en liefde om verder te kunnen.

Heb de kerst gevierd, met mijn kinderen en mijn broer Thomas. Elk jaar vragen we ons af met wie hij ten tonele gaat verschijnen. Dit jaar hebben we er zelfs een weddenschap van gemaakt. Ik zei: donker, Ruben ging voor blond en Hannah voor een redhead. Tsja, we weten eigenlijk niet wie er gewonnen heeft, want het was nogal een mengelmoesje. Leuk was ze wel hoor. Hoop dat ze blijft.

Raar om kerst op afstand te vieren met Mila. Ik kreeg heel veel sms-jes van haar. Volgens mij zijn de dagen erg eenzaam voor haar, juist wanneer ze met haar gezinnetje zo compleet lijkt te zijn. Zij moet ook iemand missen, elke dag.

Weetje wat?
Ik begin helemaal depri te worden van deze blog.

Vaarwel, tot volgende week. Lijkt me voor iedereen beter.

huwelijkse zijlijnen

Had vandaag trouwens ook even een ‘mannen-onder-elkaar-gesprek’ met mijn buurman.
Mijn buurman is de meest begeerlijke vrijgezel van Amersfoort, volgens Hannah dan.
Zo’n man waarvan het zonde is dat hij blij is om vrijgezel te zijn. Jammer voor al die vrouwen die geen kans maken omdat hij goed zonder ze kan. Zo’n man die geniet van zijn vrijheid.
Hij vertelde me vandaag schoorvoetend dat hij niet echt vrijgezel is, maar een ‘ding’ heeft met een getrouwde vrouw. Die vrouw staat nu op het punt om haar relatie te verbreken omdat het naar eigen zeggen al heel lang geen huwelijk meer is.
Mijn buurman was daarvan even in paniek geraakt. Hij wil niet stoken in een goed huwelijk.
“Maar mijn huwelijk is niet goed, dus het is ook geen stoken” was haar antwoord.
Hij vraagt zich af of zij nu met haar huwelijk wil stoppen omdat hij er is, aan de zijlijn.
En aan die zijlijn wil hij eigenlijk gewoon blijven.

Dat heeft mij ook weer aan het denken gezet. Ik wil ook niet stoken in een huwelijk.
Maar ik wil juist NIET aan de zijlijn blijven staan.