Ballon

Het dochtertje van de overburen was jarig. Samen met Hannah en Ruben een taartje gegeten. Mooi om te zien hoe zo’n klein meisje nog blij is met de allerkleinste dingen. Ze heeft enorm gelachen toen Hannah een lachend gezichtje op een ballon getekend had.

Mijn gedachten dwaalden af. Hoe lang is mijn gevoel voor Mila nog veilig in de ballon waar ik ze in gestopt heb? Als die ballon knapt, dan komt al mijn verlangen naar buiten in een verliefdheid die mij te pakken zal nemen op een manier die ik nog nooit eerder gevoeld heb.

Mila vroeg me er laatst nog naar, hoe ik mijn gevoelens op een bepaalde manier ‘on hold’ kan zetten. Ze weet niet hoeveel moeite het me kost, hoeveel kracht en energie het van me vraagt om er niet aan toe te geven. Ik heb geprobeerd een voorbeeld te geven hoe ik in elkaar steek.

 

‘Stel je voor dat mijn gevoelens gaan van 0 tot 10. JIj hebt nu in die korte tijd mijn gevoelens in no time van o op 5 gebracht en ik doe mijn best om dat even zo te houden, maar alles in mijn wankelt wanneer je naar me lacht, wanneer je me uitdaagt, wanneer je mij tart. Mila, wanneer we over die fictieve grens van die vijf overgaan….dan kan ik niet anders dan voor je gaan. Wil je dat?’

Aan de andere kant, ik wil niet dat ze stopt met lachen naar me.

Ik schrik, de ballon van het buurmeisje is geknapt. Ze moet nog harder lachen, ze gooit haar hoofdje achterover in haar nek. Iedereen kijkt naar dit lieve kleine meisje. Ook zij zal later het hoofd op hol brengen van heel wat mannen.

Misschien ben ik mijn gevoel op een veilige manier aan het rationaliseren. ‘We zitten nu nog aan de veilige kant van just friends zijn. Ik vraag me af of dit ook echt zo is. Want als ik s’morgens mijn ogen open doe, denk ik aan Mila. En wanneer ik mijn bed weer in kruip, is ze nog steeds in mijn gedachten. Is dat vriendschap?

Image

Advertisements

Verbroken

Vanmorgen even met Mila gebeld. Afgelopen dagen weinig contact gehad. Ik was druk. Waarmee weet ik niet eens meer, waarschijnlijk vooral met mezelf. Daarin verschillen Mila en ik enorm. Zij is nooit alleen met zichzelf bezig, er is altijd tijd voor mij, hoe druk ze het ook heeft. Ze noemt mij haar rustpunt in de chaos. Bij mij werkt dat niet zo, ik moet er echt de tijd voor nemen wanneer ik haar een berichtje stuur.
Het gesprek vanmorgen ging erover waarom het zo moeilijk voor me is om niet gewoon even tussen de soep en de aardappelen door een bericht te sturen, al was het maar om te zeggen dat ik het druk heb. Ik heb haar vraag weggemoffeld, weggevaagd. ‘Zo zit ik gewoon niet in elkaar.’

En opeens was de verbinding verbroken.

Even was het stil. Een rilling liep over mijn rug. Had ze nou gewoon opgehangen?

Een paar seconde later ging mijn telefoon weer. Mila.
‘Ha, de verbinding viel weg.’

Ik snap niet waarom ik ├╝berhaupt dacht dat Mila de hoorn erop zou gooien. That’s not her. Zo zit zij niet in elkaar.
Gelukkig.

verbroken

Je eigen einde

Vandaag geraakt door het bericht over het echtpaar dat dansen het leven is uitgegaan.
Afscheid nemen is belangrijk, denk ik, voor diegene die je achterlaat. Geef je de mensen die om je geven genoeg bagage en herinneringen mee om daarna door te kunnen blijven gaan?
Wat een rot onderwerp eigenlijk.

Keuzes maken. Hoe vaak is er geen keuze? Hoe vaak moet je maar dealen met datgene wat er op je pad komt?

Ik heb door het vriendschapsverzoek van Mila te accepteren ook een keuze gemaakt. Ik heb het verleden weer mijn heden in getrokken. De vraag is of we ons bewust waren van de gevolgen?

quote-Michael-Ende-life-holds-one-great-but-quite-commonplace-82686

Oplossen

De eerste maand van het jaar is alweer bijna om.
Ik zag net mijn blog van december 2013. Vaarwel schreef ik.
Je zou er bijna iets van gaan denken.

Ik pak de draad van het bloggen weer op. Zoals je gemerkt heb, ben ik aan het twitteren geslagen. Geen idee waar mijn tweets terecht komen en of ze van betekenis zijn voor de mede-tweeps. Ze betekenen wel iets voor Mila.

Vandaag liep ik over het schoolplein. In een hoekje zag ik twee jongens staan, ze hadden duidelijk samen iets op te lossen. Een collega sprak me in de pauze aan over haar leven thuis, ze moest haar verhaal kwijt. Zij heeft ook iets op te lossen.
Opeens voelde ik me behoorlijk depressed. Alsof de Blue Monday van vorige week verplaatst was naar vandaag.
Ik haalde mijn mobieltje naar boven en bekeek het laatste berichtje van Mila. Een simpele X.

Maar zo simpel als het lijkt om een X te sturen of te ontvangen is het niet. Een heerlijke gecompliceerde X.
Daar doe ik het voor.

lepel-suiker--kristalsuiker--kopje-thee--voorwerpen_3330662

In the air tonight

Ik had een leuk gesprek met een goede vriend van me. Ik reed met hem mee naar een bijeenkomst. Op de radio speelde het liedje van Phil Collins: ‘In the air tonight..’
Hij vertelde me dat het liedje gaat over de dag waarop Phil als een klein jongetje iemand zag verdrinken en dat er iemand bijstond die niks deed…en dat Phil hoopte op het moment om deze silent omstander ooit aan te spreken op zijn niet-handelen.
Ik ben het verhaal gaan googlen, want was benieuwd naar de afloop.
Via google kwam ik uit bij een heel ander verhaal omtrent dit liedje. Het zou over de scheiding van Phil gaan. Hij zingt ergens de tekst: als je zou verdrinken, zou ik geen hand uitsteken.

wie weet welk verhaal nu het broodje aap is?

Ik ben ook weer In the Air. Online.
Mila zal zich ook wel afvragen waar ik uit heb gehangen. Af en toe krijg ik een berichtje met de vraag of ik nog leef. Gisteren schreef ze: Aarde aan Chris, Aarde aan Chris.
Soms zweef ik wat rond. Dan lijkt het alsof ik verdrink in al die gevoelens die ik niet begrijp.

drang tot afwezigheid.

Ja, ik heb mijn verjaardag in stilte voorbij laten gaan. Tot verdriet van sommige mensen. Want wat is er mooier dan iemands verjaardag vieren?
Ik vier graag de verjaardagen van mijn kinderen. Die van mezelf verstop ik altijd een beetje. Ben zo dom geweest om aan Facebook door te geven wanneer ik geboren ben. Ik heb gezien dat er allerlei felicitaties zijn binnengekomen. Wel leuk, achteraf dan.
Weetje wat het is? Ik heb een drang tot afwezigheid. Ik sta niet graag in het middelpunt. Natuurlijk doe ik dat wanneer ik les geef, maar dat is een ander soort middelpunt. Voelt meer als een roeping. Maar op andere momenten zoals mijn verjaardag dan ben ik er gewoon even niet.
Met mijn kinderen heb ik iets lekkers gegeten en wonder boven wonder kwamen ze op zaterdagochtend me ook nog verrassen met een ontbijt op bed. Elk jaar maakt Lieke een foto hoe ik met mijn bed-time-ruffle mijn croissantjes naar binnen werk. Ik weet dat Mila geprobeerd heeft om me te skypen, ze was er graag bij geweest.

En Mila is het enige punt waar ik mijn drang tot afwezigheid bijna laat varen. Ik weet nu eenmaal dat er momenten in het leven zijn waar je moet opstaan. Opstaan om je te laten horen. Om er te zijn. Zodat je er toe doet. In mijn hoofd ben ik al 10 keer naar Frankrijk gereden, aangebeld bij haar, haar over mijn schouder geworpen en meegenomen naar mijn huis. Ik ga dit niet doen. Maar mijn gedachten gaan steeds meer wennen aan het idee dat ik Mila toch voor me moet gaan winnen.

X

wolkenkus

Zojuist kreeg ik van dochter Laurie een X gestuurd per sms. Een kus dus.
Ze stuurt aan iedereen x-jes en schrijft ze ook op elke post-it die ze maar ziet liggen. Het x-tijdperk is blijkbaar aangebroken.

Mila stuurt me ook vaker het symbool x. In het begin wist ik niet zo goed wat ik daar mee aan moest. Ik vind een x namelijk erg intiem. Op papier en in het echt. Ik probeer de kussen van een aantal kus-grage collegaatjes dan ook altijd te ontwijken, het schijnt namelijk een rage te zijn om ze recht op je mond te plakken.

Toch krijg ik het warm bij zo’n X van Mila. Ik begin ze zelfs te analyseren. De ene keer stuurt ze er een, de andere keer een paar achterelkaar in een rijtje. Soms met hoofdletters en soms met een x-je erachter. Ik vraag mij af wat zij bij zo’n x voelt.
Zou Mila ook naar iedereen van die x-jes sturen? Ik hou die x-jes van Mila eigenlijk graag voor mezelf….en in dit symbool de bevestiging zoeken voor de gevoelens van vroeger.

Trouwens, ik stuur Mila ook kusjes terug hoor. Niet als symbool x maar geschreven in letters: kus. K U S.

En elke keer wanneer ik dat doe, probeer ik me die zoen van toen naar boven te halen. Ik hoop Mila snel in het echt te kunnen kussen.